'Μοναξιά σημαίνει αγαπώ'

Και ποιός είναι αυτός που θα κρίνει τη μοναξιά μου...
Και ποιά ειμαι εγώ που θα κρίνω τη δική του....
Ο καθένας μόνος του ξέρει...μόνος του..όταν ξαπλώνει για να κοιμηθεί,ποιές σκέψεις του καίνε το μαξιλάρι.....Γιατί έτσι πάει...αν δεν καείς απο έρωτα,
απο λαχτάρα....καίς ένα καντηλάκι...έτσι,εις μνήμην...
Έμ...τι νόμισες ματάκια?Οτι επειδή επέλεξες να πάς απο το πεζοδρόμιο πως δεν θα γύριζες να κοιτάζεις τα άλλα παιδιά που παίζανε στο δρόμο...?....μόνο εσύ ήξερες....πόσο πολύ θα ήθελες να ξεχυθείς στη μέση,στην άσφαλτο...χοροπηδώντας και φωνάζοντας πως είσαι ελέυθερη!!!!
'θα' ήθελες....πόσες φορές δεν νόμισες πως ξεγέλασες τον εαυτό σου...
Πάνω σε μεγάλα,φουσκωμένα,ολοστρόγγυλα θα......ναυάγησε η ζωή σου...
κι όμως....είχες ονειρευτεί τόσες φορές τη στεριά...
Εσύ μέσα σε τόσο κόσμο...εγώ μονάχη...Ποιός να'ναι άραγε πιό μόνος.......
Ακόμα θυμάμαι μια φωνή που μου έλεγε να ζήσω...
ακόμα μου λείπει...η φωνή?η ζωή?......φοβάμαι πως αν έλεγα δυνατά τις σκέψεις μου,οι άλλοι θα με περνούσαν για τρελή....
Είμαι πάλι σε ένα δρόμο...άδειο αυτή τη φορά....πάλι κοιτάζω πίσω...ίσως γιατί κάποτε έπαιξα κι εγώ κάπου εκεί.....κάπου εκεί σε βρήκα..κάπου εκεί σε άφησα...κάπου εκεί με ξέχασες...
Επιλέγω να συνεχίσω...
Προχωρώ.....αποχωρώ....
Μοναξιά,σημαίνει αγαπώ....
Κάποιες φορές το να φέυγεις,σημαίνει οτι αγάπησες πολύ...

Δεν φοβάμαι την απουσία σου πια..
Αυτή η παρουσία σου είναι που με τρομάζει, που μου θυμίζει 
πόσο ανάγκη την έχω..
Δεν φοβάμαι τις νύχτες που δεν είσαι εδώ..
Αυτό έγινε κιόλας συνήθεια..
Οι νύχτες που περάσαμε μαζί με στοιχειώνουν, που μου θύμισαν πως ανάμεσα στα χρώματα υπάρχει και το Κόκκινο της Φωτιάς..
Ούτε και τις λέξεις μου φοβάμαι και τις αφήνω ελεύθερες να 'ρθουν να σε συναντήσουν..
Απ' τις σιωπές μου τρέχω να ξεφύγω που κάθε βράδυ πριν κλείσω τα μάτια μου, ουρλιάζουν τις μεγαλύτερες αλήθειες..
Να σου πω κι αυτό:
Δεν φοβάμαι καθόλου πια αν θα φύγεις και δεν ξαναφανείς ποτέ..
Εμένα φοβάμαι, που μένω εδώ, μα δεν ανήκω..

Έλενα Σίμογλου 'Δεν φοβάμαι'

... θα ήθελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω, η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη, σαν μια μπόρα, ούτε που πρόλαβα να αρχίσω, ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα... είμαι συλλέκτης... μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου... Στιγμές! ... όταν έχω αυτό το ξαφνικό πόθο να πετάξω, και δεν έχω που να πετάξω, κρύβομαι στην συλλογή μου, γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές, τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές, σιωπές χωρισμούς, ...λόγια, λόγια, λόγια ... έτσι και αλλιώς τα πράγματα θα κυλίσουν όπως θέλουν αυτά, η ζωή ξέρει, και εγώ την εμπιστεύομαι ... είμαι από αυτούς που πάντα κάπνιζαν φθηνά τσιγάρα .